اين نيز بگذرد

ديواري از من کوتاه تر نبود براي تکيه دادن هايت؟! آن هم فقط براي لحظه هايي که دلتنگ بودي. اما نه دلتنگ من. بلکه دلتنگ آن هايي که عرصه زندگي را براي تو تنگ کرده بودند. ديواري از من کوتاه تر نبود تا قاب چشم هايت را به آن آويزان کني؟ همان شب هايي که خسته بودي از انتظار هاي بيهوده و چشم از تنهايي بر نمي داشتي. راستي در نگاه هاي من دنبال چه چيزي مي گشتي؟ بعد از هر بار رفتنت، سهم من از تو و تمام آن روزها و ساعت ها تنها يادگاري هايي شد که با دست خط خودت بر تن اين ديوار ها نوشته بودي. و حالا با همان دست ...

آدم هاي کمي هستند که مي دانندxa0 تنهايي يک نفر حرمت داردxa0 همينطور بي هوا سرشان را پايين نمي اندازندxa0 و ببرند وسط تنهايي آن فرد.. چون خوب مي دانند که اگر آمدند بايد بمانند تا آخرش بايد بمانندxa0 آنقدر که ديگر تنهايي وجود نداشته باشد وگرنه مسافرها هميشه موقع خداحافظيxa0 تنهايي را هزار برابر مي کنند... xa0...